Weblog
zondag 7 maart 2010
geschreven door: BertThis blog is now located at http://weblog.loekvandenwijngaard.nl/.
You will be automatically redirected in 30 seconds, or you may click here.
For feed subscribers, please update your feed subscriptions to
http://weblog.loekvandenwijngaard.nl/feeds/posts/default.
gepost door Bert om 09:56
zaterdag 27 februari 2010
geschreven door: BertVanaf nu zijn de foto's en de video van Vancouver te bekijken.
De foto's vind je hier: http://www.vancouver.loekenbert.nl
En dit is het filmpje:
gepost door Bert om 13:46
vrijdag 26 februari 2010
geschreven door: LoekAls we er nu op terugkijken, dan mogen we echt heel erg blij zijn met het prachtige weer dat we getroffen hebben in Vancouver. Want vanaf de dinsdag dat we naar de 10km zijn gaan kijken, heeft het verder alleen maar geregend en is het grijs en grauw geweest in Vancouver. Terwijl wij dus drie dagen het meest prachtige weer van de wereld hebben gehad.
Zo ook de derde dag, die we helemaal voor onszelf hadden om de stad in te gaan. Dankzij internet op de kamer, was ik er achter gekomen dat er nog een mogelijkheid was om de stad in te gaan. Op zich is de SkyTrain wel de meest snelle manier, maar met miljoenen extra toeristen in de stad vanaf een uurtje of 11 tot laat in de avond ook de meest overbevolkte manier. Maar met een beetje surfen had ik een bus ontdekt, die ons vanaf het Metrotown busstation, rechtstreeks naar Stanley Park bracht. En zeker op de heenweg, bleek dat een perfecte manier om naar het Vancouver Aquarium te gaan, dat in Stanley Park gevestigd is. Eigenlijk stond dat Aquarium op onze eerste dag al op het programma, maar aangezien we die gehuurde fietsen niet op slot konden zetten vonden we dat toch een beetje riskant.
De bus zette ons nagenoeg voor de deur van het Aquarium af en zowat direct na de opening liepen wij binnen. Zoals de dagen ervoor waren we weer vroeg wakker, hadden we op tijd ontbeten en waren we, voordat de grote toeristenstroom op gang kwam, er al weer op uit getrokken. Bij aankomst konden we meteen een dolfijnenshow bekijken, waarbij op een leuke manier van alles werd uitgelegd over de dieren. Het was niet een super gelikte kunstjes show, maar de kunstjes werden meer gebruikt ter verduidelijking van de informatie, wat een hele leuke show opleverde. Aangezien het een erg uitgebreid aquarium is, hebben we er de hele ochtend doorgebracht en hebben we niet alleen dolfijnen, beluga’s, zeehonden en otters gezien, maar ook allerhande tropische vissen, kwallen en zelfs een 4D-versie van scènes uit Planet Earth.
Vanuit Stanley Park zijn we naar Davie Street gegaan, de “gay village” van Vancouver. We konden natuurlijk niet in Vancouver zijn geweest zonder daar ook even geweest te zijn. We waren ook benieuwd of het een beetje dezelfde atmosfeer had, als Church Street in Toronto. Omdat we niet precies wisten waar op Davie Street we moesten zijn, zijn we maar op goed geluk ergens uitgestapt en hebben via een omweg om de Inukchuk te fotograferen, uiteindelijk de straat gevonden en zodra de eerste regenboogvlaggen in zicht waren wisten we dat we goed zaten.
Omdat we inmiddels ook al weer een beetje honger hadden gekregen kozen we een plek uit, waar we even een broodje konden eten en waar we tegelijkertijd in de zon “in de etalage” konden zitten. Qua atmosfeer deed het ook inderdaad wel denken aan Church Street, temeer daar we meteen ook weer in gesprek raakten met een hele leuke vrouw die naast ons kwam zitten, een muzikante/healer die schuin tegenover het restaurantje in een esoterisch winkeltje werkte. En terwijl we met haar zaten te kletsen, kwam er plotseling een bekende van mij uit Toronto voorbij lopen. Voor trouwe volgers van dit weblog: de eigenaar van het schattige Paris Hilton-hondje luisterend naar de naam Tinsel. Wat een toeval. Inmiddels woont hij in Vancouver en was hij natuurlijk ook erg verbaasd om mij nu weer in Vancouver te zien. Het was natuurlijk ook te toevallig, dat we elkaar daar zagen. Voor hetzelfde geld, waren we ergens anders gaan zitten, of al eerder naar Davie Street gegaan, of had hij net iets uit zijn tas gehaald, terwijl hij langs ons liep. Maar goed, toeval bestaat niet! En het was erg leuk om even een kwartiertje met z’n vieren een erg leuk gesprek te voeren over van alles en nog wat. Het was namelijk direct geen koetjes en kalfjes, maar echt een leuke ontmoeting.
Inmiddels was het zonnetje lekker op ons bolletje aan het branden zo uit de wind en eigenlijk hadden we daar nog uren kunnen zitten, maar we besloten toch maar om plaats te maken voor andere clientèle. Op de terugweg naar ons hotel deed de bus er opmerkelijk langer over en stapten er iedere halte veel mensen in en uit dus voordat we goed en wel het centrum uit waren, waren we ongeveer al een half uur verder. Maar ach, we zaten, en we zagen nog wat van de stad ook, dus we hadden niets te klagen.
En eenmaal bij het hotel aangekomen, hebben we onszelf getrakteerd op het lekkere buitenzwembad. Jawel. We zijn lekker in de openlucht gaan zwemmen en bubbelen in de jaccuzi. Het was natuurlijk allemaal lekker verwarmd, maar de openlucht voelde heerlijk aan, dus het was echt een cadeautje om daar aan het eind van de middag met een ondergaande zon lekker rond te dobberen.
En na het eten zijn we nog lekker even in de Mall onze laatste souvenirs gaan kopen en hebben we zelfs na drie dagen zoeken nog de rode Vancouver 2010 wanten kunnen kopen, die we overal zagen, en die Oprah zelfs aan haar publiek had gegeven, maar die overal uitverkocht waren. Uiteindelijk had Zellers net een nieuwe lading binnen gekregen en was onze buit ook weer binnen.
Hierna maar weer lekker op tijd naar bed gegaan en alvast gedroomd over de gouden kansen van Sven op de 10 kilometer. Little did we know…… gepost door Loek om 11:42
donderdag 25 februari 2010
geschreven door: BertToen we dinsdag wakker werden in Vancouver zagen we al dat deze dag anders zou worden dan de voorgaande. Het was namelijk bewolkt toen we naar buiten keken. Dat waren we niet gewend van “ons” zonnige Vancouver.
Na het ontbijt konden we het niet langer meer uitstellen: we moesten de koffer weer in gaan pakken. Gelukkig waren we verstandig geweest en hadden niet teveel meegenomen en zelfs met alle Olympische mascottes en dekens erin, kon de koffer nog dicht zonder dat we lokale dikke Bertha hoefde te charteren. Nadat we deze hadden afgegeven bij de receptie van het Hilton hotel vertrokken we met de Skytrain richting de Olympic Oval waar de 10 kilometer gereden zou worden. We hadden onze oranje pakjes nog maar even apart in een tasje meegenomen, iets wat de meeste van onze reisgenoten niet hadden gedaan. We zagen de Skytrain vollopen met mensen gehuld in oranje boa’s, petjes, mutsen en sjaals. Dus toen wij uiteindelijk in de rij stonden om het stadion binnen te komen verloren we alle gene en trokken we ons gebloemde shirt aan, zetten de “frau Antje” kapjes op en haalde onze Boris de Beer uit de tas die we voor de gelegenheid hadden voorzien van een Olympische muts. Blijkbaar weten wij in een zee van oranje toch nog op te vallen, want in een mum van tijd hoorde we het eerste “excuse me” van mensen die ons op de foto wilde zetten of hun kinderen op de gevoelige plaat wilde zetten met ons. Even tussendoor, mensen die ineens het gevoel hebben naar SBS6 te zitten kijken, schrik niet, dat kan kloppen. Dat komt door het woord gevoelige plaat, wat natuurlijk nergens op slaat. Het is een term uit de begintijd van de fotografie, lang achterhaald. Bij SBS6 hebben ze echter geleerd dat je nooit iets moet herhalen, dus als je al het woord camera hebt gebruikt, moet je iets ander verzinnen. En dan trekken ze een blik met synoniemen open. Ik heb ze ooit in een stuk over haringen het woord zilte lekkernij horen vallen en voor Loek en mij is dat voortaan het toonvoorbeeld van fout gebruik van synoniemen (of moet ik nu een synoniem verzinnen voor synoniem?). Let maar eens goed op bij Hart van Nederland. Maar nu vraag je je natuurlijk af lieve lezer, waarom gebruik je dan zelf het woord gevoelige plaat? Dat doe ik omdat ik zelf ook het woord camera niet nogmaals wilde gebruiken en een mens die vroeg in de morgen met een jetlag in de botten een weblog schrijft soms gekke sprongen maakt.
Maar goed terug naar Vancouver. Toen wij door de strenge security waren geweest, konden we, na nog behoorlijk wat foto stops, plaats nemen op onze stoetjes in het stadion. De sfeer was geweldig, ook al omdat Kleintje Pils al aan het spelen was. Grappig genoeg was ook bij deze baan weer het principe “alles lijkt groter op televisie” van toepassing. Terwijl de eerste ritten plaats vonden liep het stadion langzaam steeds voller en verschenen ook onze prins en prinses in beeld. Jammer genoeg zaten ze helemaal aan de andere kant van het stadion, waardoor we er alleen foto’s van het niveau slechte paparazzi van konden maken. De spanning steeg toen de eerste Nederlander aan de start kwam, maar je voelde dat iedereen de adem in hield voor Sven. En toen kwam hij aan de start en knalde er gelijk helemaal in, iedereen was uitzinnig en juichte maar door. Maar ineens vond er een kentering plaats in de sfeer. Je zag wat mensen vertwijfeld om zich heen kijken, er werd geluisterd. Er flitste even een beeld langs van Sven die een raar hupsje deed op het grote scherm. Het was nog niet duidelijk wat er aan de hand was, maar dat zou niet lang meer duren. Nadat de race voorbij was, kondigde de speaker aan dat Sven in de verkeerde baan was gaan rijden en dus gediskwalificeerd zou worden. De enthousiaste stemming in het stadion veranderde in terneergeslagen en mensen besloten om meteen te vertrekken. Omdat wij ineens ook herinnerd werden aan het feit dat we diezelfde dag nog naar Nederland terug zouden reizen besloten we dat voorbeeld maar te volgen. En nadat we onze oranje outfitjes hadden verruild voor ons normale kloffie vertrokken richting de Skytrain. Het weer had besloten mee te huilen om Sven, want het regende.
Nadat we nog even gewinkeld hadden en wat gegeten gingen we terug naar het hotel waar de bus ons op kwam halen. We weten ook gelijk weer waarom we nooit een reis meer boeken bij een reisorganisatie, want we misten nog bijna het vliegtuig, omdat de betreffende hostess alles zo ontzettend stom had geregeld en we anderhalf uur erover hebben gedaan om op de luchthaven te komen. Veel van die tijd bestond uit het zoeken naar mensen in het Holland Heineken Huis, die al op de luchthaven bleken te zijn. En die mensen waren niet eigenwijs, maar gewoon in verwarring gebracht door Hetty Hostess die bij het uitreiken van de hersencellen in de rij met maximaal vijf items moet hebben gestaan. Maar goed ik verspil er in dit weblog verder geen woorden aan, mijn stresslevel steeg al genoeg toen we twee uur voor de vlucht nog niet op de luchthaven waren. Om diezelfde reden ga ik hier ook niet uitweiden over voorkruipende, negatief pratende Nederlanders.
Echter eenmaal in het vliegtuig, wat vrijwel op tijd vertrok verliep alles weer rustig en konden we zelfs een beetje slapen. En daarmee is onze vakantie ten einde. Binnenkort kun je in dit weblog nog verwachten: een link naar een uitgebreide selectie van de foto’s en een klein fimpje met wat highlights!
Lezers die goed hebben opgelet zullen echter zich realiseren dat we over maandag nog niets hebben geblogd. We zijn die dag naar het aquarium geweest en hebben heerlijk genoten van het weer. De foto’s zullen wat deze dag betreft voor zich spreken. Oh en als je denkt dat deze laatste dag ervoor heeft gezorgd dat wij geen leuke vakantie hebben gehad, heeft het zeer mis. Wij kijken met heel veel plezier terug op onze mooie tijd in Vancouver! gepost door Bert om 06:32
maandag 22 februari 2010
geschreven door: LoekDag 2 in Vancouver werd onverwacht de dag van 10 uur onderweg zijn. Hadden we ’s ochtends nog bedacht dat we een ochtendprogramma en een middagprogramma hadden, waarbij we tussendoor nog naar het hotel zouden gaan om even op adem te komen, uiteindelijk zijn we om kwart voor acht de deur uit gegaan om rond 18.00 uur pas weer terug te komen. En als we daarvan 20 minuten hebben gezeten, dan is het veel! Kortom een dag waarop we Vancouver nog beter hebben leren kennen. En om het er nog even in te wrijven: de hele dag scheen de zon en was het heerlijk warm. Ik was op een gegeven moment zelfs behoorlijk aan het zweten, maar dat kan ook komen omdat we in een subtropische plantenkas waren.
Omdat we al weer heel vroeg wakker waren, zijn we op tijd gaan onbijten en waren we voor acht uur al het hotel uit.
De dag begon rustig met een zen-wandeling door het Dr. Sun Yat-Sen Classical Chinese Garden & Park. Althans dat was de bedoeling. Blijkbaar hield Dr. Sun Yat-Sen zelf wel van uitslapen, want hij opende zijn deuren pas om half tien. Maar geen nood, door iedere kier en gat in de muur wist ik nog een foto te maken, dus bij thuiskomst zal de wandeling er spectaculair uit zien.
Vervolgens liepen we door naar Gastown, het oude centrum van Vancouver. Op dit tijdstip vooral bevolkt door zwervers, die waarschijnlijk net zo oud waren als het centrum zelf, en wij. Als eerste natuurlijk foto’s gemaakt bij het standbeeld van de naamgever van Gastown: Gassy Jack, die er verbazingwekkend hetzelfde uitzag als al de zwervers die we van ons af aan het slaan waren terwijl we daar liepen. En vervolgens een kleine honderd meter verderop nog een “landmark” bekeken, die je echt gezien moet hebben als je in Vancouver bent geweest, want anders kun je niet meepraten: de Steam Clock, die precies om 9.00 uur voor ons een demonstratie gaf van zijn stoomconcert.
Inmiddels waren wij natuurlijk ook al weer een paar souvenirzaken in gegaan om wat Olympische parafernalia aan te schaffen, dus bepakt en bezakt met Muk Muk-mutsen en –dekens verlieten we Gastown om door te lopen naar het West End, waar we alleen even de Art Deco Marine Building gingen bezichtigen.
Vervolgens op naar het Holland Heineken Huis om daar even rond te kijken en de sfeer van Nederlandse Goud en verschraald bier tot ons te nemen. Helaas niet warm ontvangen door Erika Terpstra, maar goed de dag ervoor hadden we al met Hans van Breukelen (in sportoutfit) in de lift gestaan, die ons bekende dat hij er een paar wijntjes af ging trainen, dus we hadden niets te klagen! Om naar het HHH te komen, zit je een behoorlijke tijd in de SkyTrain en dat is ongeveer even ver als de Richmond Oval dus we weten nu dat we dinsdag ruim op tijd naar het stadion moeten vertrekken.
Op de terugweg zijn we uitgestapt bij het Queen Elizabeth Park, waar de lente echt al begonnen was. Wat een heerlijkheid om al bloeiende narcissen te zien. In het midden van het park staat de Bloedel Floral Conservatory, een tropische plantenkas, waar we genoten hebben van de flora en fauna van alle windstreken. Je kon een prachtige ronde lopen waarbij je je in een tropisch oerwoud waande en je je helemaal over kon geven aan de bloemen, de bomen, de planten, de tropische vogels en de ratten. De wat!? Ja, de ratten. Het klinkt meteen erger dan dat het was, maar op een gegeven moment ontdekten we een rat, die onder de voederbak van een papegaai, lekker zat te genieten van het voer dat ernaast was gevallen. Ach, het was vast een subtropische inheemse geïmporteerde rattensoort. Maar dat deed verder totaal niets af aan de beleving van de kas.
Toen we het park verlieten, was ons ochtendprogramma eigenlijk ten einde en zouden we richting hotel gaan, maar omdat het toen al 13.30 uur was en we nog heel graag naar het Museum of Anthropology wilden gaan, dat al om 17.00 dicht ging, besloten we toch maar door te gaan, omdat het nog een hele reis was naar de campus van de University of British Columbia (UBC), waar het museum zich bevond. Met de metro, de bus en te voet waren we nog ruim een uur onderweg, dus het was maar slim van ons dat we meteen door gegaan waren. Het was opvallend stil op de campus, maar toen realiseerden we ons opeens dat het zondag was. Echt de hele dag niet bij stil gestaan. Het was nog een behoorlijke zoektocht naar het museum, maar uiteindelijk zonder al te veel om te lopen kwamen we toch op de plaats van bestemming aan, waar we eerst even wat gedronken hebben om bij te tanken en ons vervolgens helemaal gestort hebben op de vele First Nations artefacts, zoals totempalen, kano’s en maskers, maar ook een hele grote collectie aan andere oudheidkundige voorwerpen van andere culturen, van Kantonese operakostuums, tot Delft-blauw keramiek en van bontmutsen uit Mongolië tot een beeld van het “laatste avondmaal” van Lucifer. We hadden het museum nagenoeg voor onszelf, blijkbaar is de gemiddelde Olympische toerist meer in bier en sport geïnteresseerd dan in de versierde deurstijlen van de Kwakwaka’wakw, dus we konden heerlijk op ons gemak alles bekijken. En we waren heel erg blij dat we meteen door gegaan waren, want anders waren we misschien wel niet meer gegaan, of veel te laat en dan hadden we al dat moois moeten missen.
Vervolgens dan eindelijk terug naar het hotel, maar voor dat we daar aankwamen eerst nog even ergens iets gegeten, want op zo’n dag ontwikkel je natuurlijk ook een gezonde eetlust, ook al hadden we ’s ochtends een stevig ontbijt gehad en tussendoor ook nog ergens een broodje gegeten.
Toen we dan eindelijk op de hotelkamer kwamen, hoorden we dat ook Ireen Wüst een gouden plak had gehaald op de 1.500 meter. Het begint nu wel op te vallen dat sinds wij hier zijn de Nederlanders veel beter zijn gaan schaatsen. Waarschijnlijk is dat het tegenwicht van het feit, dat als wij in Canada zijn, dat het kabinet dan altijd valt! Maar inmiddels was het al te laat om nog naar de huldiging in het HHH te gaan, maar eerlijk gezegd vonden we dat ook niet zo erg nadat wij de zaal gezien hadden, waar ze ’s avonds 7000 oranje supporters in persen, daar kregen we bij de gedachte alleen al claustrofobie van.
Inmiddels is het hier maandagochtend, ben ik weer veel te vroeg wakker en kijk ik uit naar de laatste volle dag in Vancouver. gepost door Loek om 14:24
